ای دوست !

ای دوست من ! من آن نیستم که مینمایم . نمود پیراهنی ست

که به تن دارم . پیراهنی بافته ز جان که مرا از پرسش های تو و

تو را از فراموشی من در امان می دارد.

آن منی که در من است در خانه خاموشی ساکن است و تا

ابد همان جا میماند . ناشناس و در نیافتنی. من نمی خواهم

هر چه میگویم باور کنی و هر چه میکنم بپذیری . زیرا سخنان

 من چیزی جز صدای اندیشه های تو و کار های من چیزی جز

عمل آرزوهای تو نیست.

هنگامی که تو می گویی باد به مشرق می وزد , من می گویم

آری به مشرق

می وزد . زیرا نمی خواهم تو بدانی که اندیشه های من در  بند

باد نیست , بلکه در بند دریاست . تونمی توانی اندیشه های دریایی

مرا دریابی . من نمی خواهم که تو در یابی. می خواهم در دریا

 تنها باشم.

وقتی که نزد تو روز است نزد من شب است . با این همه من از

رقص روشنای نیمروز بر فراز تپه ها سخن می گویم. زیرا که تو

ترانه های تاریکی مرا نمیشنوی و سایش بال هایم را بر ستارگان

نمی بینی و من گویی نمی خواهم تو ببینی یا بشنوی میخواهم

 با شب تنها باشم.

هنگامی  که تو به آسمان خودت فرا میشوی من به دوزخ خود

فرو می روم . من نمی خواهم دوزخ مرا ببینی . شراره اش

چشمت را می سوزاند و دودش مشامت را می آزارد. من , من

دوزخم را بیش از آن دوست دارم که بخواهم تو به آنجا بیایی .

می خواهم در دوزخ تنها باشم.

تو به راستی و زیبایی عشق می ورزی و من از برای خاطر تو

میگویم مهر ورزیدن به اینها خوب و زیبنده است . ولی در دلم

به مهر تو می خندم گر چه نمی خواهم خنده ام را ببینی.

می خواهم تنها بخندم.

دوست من ! تو خوب و هشیار و دانا هستی یا نه تو عین

کمالی و من با تو از روی دانایی و هشیاری سخن می گویم .

گر چه من دیوانه ام . ولی دیوانگی ام را میپوشانم . می خواهم

تنها دیوانه باشم.

دوست من ! تو دوست من نیستی ! ولی من چگونه این را به

تو بگویم . راه من راه تو نیست گر چه با هم راه میرویم. دست

در دست تا چندی دگر دمی بر بال باد می آسایم و آنگاه زنی

دیگر باز مرا خواهد زایید .

نه این یه متن ادبی عاشقانه نیست

 ولی خوب چه میشه کرد گفتیم تو این پست یکم متحول بشیم.

مرا چون عاشقت بودم ببخش

مرا چون رهسپار شهر چشمانت بودم ببخش

مرا چون زنده با عطر نفس هایت بودم ببخش

مرا چون دیوانه وار دوست دارت بودم ببخش

من را ببخش چون تا سحر توی رویا بوسه بر رویت زنم

من را ببخش چون تا سحر توی رویا شانه بر مویت زنم

من را ببخش چون تا سحر توی رویا سرخاب بر گونه هایت می زنم

من را ببخش چون تا سحر توی رویا حرف با چشمانت می زنم

من را ببخش هر چند دیگر محکوم شدم

زندانی غم تو تا آخر عمرم شدم

من محکوم همکاری در راه عشق با قلبم شدم

ای دریغا عاشقت تا نهایتم شدم

مرا گله از این سرنوشت نیست

مرا گویی تورا لیاقت نیست

مرا جایی در شهر چشمانت نیست

من را ببخش گویی برگ ورودی برای من به راه قلبت نیست

===================================

شانه ات ! محل امن اشک هایم را از من گرفتی

قلبت ! چرا خانه کوچکم را از من گرفتی

دستت ! گرمی زمستانم از من گرفتی

دلت ! آمد که این گونه مرا از خود گرفتی

من می خواهم باز بهار را ببینم . تو گفتی برسر دروازه ی راه بهار مگر ندیدی

در این ملک جای بی خانمان اشک آواره نیست ؟ گفتم چرا دیدم پس بیا با من

 باش تا من را به دان راه دهد ! گفتی نه ، من مال تونیستم مال اوهستم!

چرا اینگونه از من تو بریدی

مگر عشق را تبسم هایم ندیدی

مگر برق نگاهم را به هنگام دیدارت نفهمیدی

چرا بر عشق پاک من توخندیدی؟

گفتم تو آتش بر خرمن آرزوهایم زدی ! گفتی آتش نبود برق چشمان خودت بود !

گفتم چه گونه میشود ؟ گفتی عاشقم بودی ولی هیچگاه نفهمیدی چه بی تفاوت

جواب لبخندهایت را می دهم. تو نفهمیدی که دوستت ندارم.

اگر اینگونه عشق بازی سرانجامش شب تار است

اگر صداقت سرانجامش طناب دار است

اگر سرانجام عاشقی رفتن یار است

خدایا این چه عشق و دلدار است

گفتم اگر تو را ماندن نبود چرا تو آمدی ؟ گفتی من رهگذر بوم چشمان تو مرا ساکن

 دید . گفتم چرا هرگز به من نگفتی ؟ گفتی : گفتم گوش تو چیز دیگر شنید !

منم من عاشقم من دلشکسته

مزن بر قلب من هر دم تو تیشه

آسمان قلب من هرگز به عمرش

چون تو ماهی بی وفا هرگز ندیده

حال راه دیگر نیست جز رفتن ؟ گفتی باید رفت چشمی چشم به راهم است .

گفتم پس چشم من چی ؟  گفتی چاره ای نیست بی مهابا عاشق شدی .

گفتم مهری از من در دلت نیست ؟ با صراحت گفتی نه من پی راه خویش بودم .

گفتم مرا دوست نداشتی؟ گفتی هیچگاه من رهگذر بودم تو اما در رویا بودی!

رفتن یار چه غمگین چه اندوه بار بود

او رهگذر ! آری چشم من دنبال سراب بود

ولی تمام وجودم پر سوال دنبال جواب بود

اگر او مرا نخواست چرا قلبم بی نهایت عاشقش بود؟

=========================================

اشک گونم و بوسید ورفت

آه اشک را جویید و رفت

کسی ز حالم خبر دار نشد

وقتی یار دستی به سرم کشید و رفت

نمیدونم کدوم تنهای پر دردی این شعر و گفته . ولی هر کی گفته درد

دل من و گفته . غم تنهایی من . غم بی کسی من . غمی که هرروز

مهمون دلمه و اشکام ودعوت میکنه به مهمونی تنهایی خودمون. من ...

غم .... اشک....مهمونیمون قشنگه خیلی قشنگ.

ولی یه نقاب رو صورتمه که نذاشته ناخونده مهمونیمون و خراب کنه .

یه خنده یه مزاح یه عادت . اینا نمیزارن که همه بفهمن که من تنهام

خیلی از کسایی که باهاشون در ارتباطم هرگز باور ندارن که من یه

دختر غمگین باشم .یه دختر که تا وقت گیر بیاره بزنه زیر گریه . که چی ؟

نمیدونم . ولی من به معنای واقعی تنهایی تنهام .

واسه منی که دلتنگم از زندگی دلگیرم

بهتره سفر کردن وگرنه اینجا میمیرم

در گذر از هر گذری خبر نبود از خبری

نه زنده بود نه زندگی نه مرگ را بود اثری

نه ارزش گلایه ای نه فرصت به چاره ای

چه بی توان روانه بود به قلب پاره پاره ای

از هیچ راه افتادم دل رو به جاده ها دادم

از یاد همه رفته سردر گم و آشفتم

نه در گذر گاه کسی نه جنبش خار و خسی

در پر زدن در قفسی نه منتظر همنفسی

گفتم از چه میترسی آخرش یه راهی هست

آخرش مگه رنگی بدتر از سیاهی هست

سهم دل ما این بود آلوده و بیهوده

تا بوده همین بوده

نه رو سفید پیش یار نه سر افراز از دیار

ببین چگونه گم شدیم

سوار عشق در غبار

راه افتاده هی رفته شاید دلم کمی وا شه

به عشق اینکه یه جو امروز زود بگذره فردا شه

به امید اینکه تا فردا نور امیدی پیدا شه