مسته آوای سکوتم

صفحه اصلی | آرشيو مطالب | تماس با من | وبلاگ رسانه |

Template

اینم یه شعر باز از خودم . بازم کلامی از این دنیای زشت .

حسرتی از نوع خدا

مرا در حسرتی عمرم تباه شد

تمام زندگیم تارو سیاه شد

منم غمگین شدم شاید که بودم

برای بودنم خود را ربودم

در این چرخونه ی چرخون بیداد

در این دنیا پر از بیمار و شیاد

مرا قصه ای از عشق مگو

در این دنیا وفا و مهر کو؟

در این دنیا دروغ است و دروغ وبس

بغضی مرا فریاد میکند در این روزهای نحس

اشکی نریختم در اوج گریه

نمود آسمانی پر از ابر ، دریغ از یک دانه قطره

مرا غرور نبود ترس بود

اشک من بهانه ای بس بود

بهانه ای برای نابود شدن

بهانه ای برای آنان که آماده اند برای کشتن

من فریاد ندارم از دست آنکه قلبم را شکست

من پر جنون از دست آنکه قلب دنیا را شکست

درد خود هرگز مرا بیمار نکرد

آن کودک گشنه مرا آشفته تر کرد

مرا فریاد نبود چرا زندگیم این گونه

مرا نعره ای که چرا دنیا انقدر بیهوده

حسرت من آن روحی که خدا از جان خود در ما دمید

پس کجاست گو به من چه کسی آن را دید؟ (شعر از خودم)

\|	نوشته شده توسط شیما