ما که یه عمره غریبتر از کویریم
توی آسمونمون یه ستاره هم ندیدیم
کار روزگار از غریب کشیش بود
که یه عمره تنها با غما میشینیم
از آدما بجز دورنگی و ریا ندیدیم
آروم گوشه ی اتاقمون خزیدیم
عشق و فقط روی کاغذ آوردیم
چون از غم بی وفایی ها ترسیدیم